Die saadoorlog

DIe geestelike oorlog oor jou ware IDENTITEIT

Die saadoorlog
Die saadoorlog

Wanneer die aanslag teen jou roeping is.

Die vrae wat soms in ons kop maal.

Is ek goed genoeg? Ek voel ek skiet te kort. Is my man tevrede met my? Is ek 'n goeie lewensmaat? Is ek 'n goeie ouer? Is ek 'n slegte ma of pa? Hoekom voel ek heeltyd so oorweldig? Waardeer my kind my? Luister hy of sy ooit na my? Het ek iets verkeerd gedoen dat my kind so ver van my af voel? Hoor iemand in die gemeente regtig wat ek sê? Maak ek ooit 'n verskil? Hoekom voel ek soos 'n mislukking, selfs wanneer dinge goed gaan? Is ek die enigste een wat so sukkel? En die vraag onder al die ander vrae: Is die Here ooit tevrede met my? Ek haal nie die merk nie. Ek is eenvoudig nie goed genoeg nie. My beste haal nie die merk nie.

En soms kom die vrae nie uit die niet nie. Hulle kom ná iets wat regtig gebeur het. 'n Rapport wat swakker is as wat julle gehoop het, of 'n teleurstellende eksamenuitslag. 'n Uitslag by die dokter wat jy nie wou hoor nie. 'n Onderhoud waarna die foon nooit lui nie. 'n Besigheid wat moes toemaak. Woorde wat jy vir jou kind geskree het en nie kan terugvat nie. 'n Kleingroep of bediening wat stadig leeggeloop het. Dan is die vraag nie meer net 'n gevoel nie. Dan voel dit soos bewys.

Ek vermoed baie van ons het hierdie week een of meer van daardie vrae gevra. Miskien nie hardop nie. Miskien om tienuur die aand, op die stoep, nadat 'n gesprek met 'n tiener weer in 'n deur wat toeklap geëindig het. Of in die kar ná 'n vergadering waar jy jou hart uitgegee het en niemand iets gesê het nie. Of om twee-uur die oggend op jou foon, in Google of vir 'n KI-program, omdat dit makliker is om 'n masjien te vra as 'n mens. Ouers ken hierdie vrae. Mense in die bediening ken dit ook, want geestelike kinders kan net so stil wees as die kinders by die huis.

Ek wil vanoggend iets voorstel: daardie vrae is nie net moegheid nie. Hulle is nie net 'n swak week nie. Hulle is deel van 'n oorlog wat al van die begin van tyd af gevoer word – 'n oorlog tussen geregtigheid en ongeregtigheid, 'n oorlog oor saad.  

Die vyand sal altyd jou IDENTITEIT aanval! 

En Ek sal vyandskap sit tussen jou en die vrou, en tussen jou saad en haar saad. Hy sal jou kop vermorsel, en jy sal sy hakskeen vermorsel. (Genesis 3:15)

Die Hebreeuse woord vir saad, zera', beteken nakomelinge – die volgende geslag. Van die eerste bladsye van die Bybel af is die vyand se teiken duidelik. Hy is nie in die eerste plek agter jou besittings aan nie. Hy is agter dit aan wat ná jou kom. En sy gunstelingwapen is nog altyd dieselfde: hy laat jou twyfel oor wie jy is.

Die eerste aanval was 'n vraagteken

Kyk hoe die slang in Genesis 3 begin. Hy kom nie met 'n bedreiging nie. Hy kom met 'n vraag: “Het God regtig gesê ...?” (Genesis 3:1). En dan die aanbod: “Julle sal soos God wees” (Genesis 3:5).

Sien jy die ironie? Twee hoofstukke vroeër staan daar reeds: “God het die mens geskape na sy beeld” (Genesis 1:27). Die slang het vir hulle iets verkoop wat hulle reeds gehad het. Dis sy oudste truuk. Hy kan jou nie jou identiteit ontneem nie, so hy probeer jou oortuig dat jy dit nie het nie – en dat jy dit moet verdien.

Duisende jare later probeer hy presies dieselfde by Jesus. By die Jordaan skeur die hemel oop en die Vader sê: “Dit is my geliefde Seun in wie Ek 'n welbehae het” (Matteus 3:17). Die heel volgende toneel is die woestyn, en die eerste woorde van die versoeker is: “As jy die Seun van God is ...” (Matteus 4:3).

Let op die volgorde. Die Vader het gesê “Ek is tevrede met jou” voordat Jesus een siek mens genees het, een preek gepreek het of een dissipel geroep het. Die goedkeuring het voor die prestasie gekom. En die vyand se eerste skoot was nie op Jesus se gedrag nie, maar op daardie goedkeuring.

Dink weer oor hierdie vraag: Is die Here ooit tevrede met my? Die vraag self is dikwels die aanval. Die vyand vra nie: “Gaan jy sondig?” nie. Hy vra: “Is jy regtig?”

Elia onder die besembos

As jy al gedink het jy is die enigste een wat so voel, lees 1 Konings 19. Elia het pas een van die grootste oorwinnings in die Ou Testament beleef. Vuur uit die hemel geroep. En die volgende hoofstuk vind ons hom alleen in die woestyn, onder 'n besembos:

Dit is genoeg! Neem nou, Here, my lewe, want ek is nie beter as my vaders nie. (1 Konings 19:4)

“Ek is nie beter as my vaders nie.” Dis die profeet se weergawe van: Is ek goed genoeg? En kort daarna sê hy twee keer: “Ek alleen het oorgebly” (1 Konings 19:10, 14).

Kyk wat God doen. Hy hou nie preek nie vir Elia oor sy klein geloof nie. Hy stuur 'n engel met brood en water. Hy laat Elia slaap. Twee keer. Eers daarna praat Hy, en dan nie in die storm of die aardbewing of die vuur nie, maar in 'n sagte fluistering. Soms is die mees geestelike ding wat jy hierdie week kan doen, om te eet en te slaap.

En dan gee God hom die feite: “Ek het sewe duisend in Israel laat oorbly” (1 Konings 19:18). Elia was nie alleen nie. Hy kon net nie sukses self sien nie.

God soek 'n goddelike nageslag

Nou kom ons by een van die mees onverwagte tekste in die Ou Testament. Maleagi praat met mense wat huil. Hulle bedek die altaar met trane, maar God aanvaar nie hulle offers nie. Hulle vra waarom, en die antwoord is verrassend huislik: omdat hulle ontrou was aan die vrou van hulle jeug. En dan volg vers 15:

En waarom die een? Hy soek 'n goddelike saad. Pas dan op vir julle gees, en laat niemand ontrou wees aan die vrou van sy jeug nie. (Maleagi 2:15)

Om eerlik te wees, die Hebreeus van hierdie vers is van die moeilikste in die hele Ou Testament, en vertalers worstel daarmee. Maar een frase is helder: zera' 'elohim – letterlik “saad van God”, 'n goddelike nageslag. Dit is wat God soek in 'n huwelik, in 'n huis, in 'n verbond.

Sien jy waar God die saadoorlog voer? Nie in die eerste plek in stadions of op verhoë nie. In kombuise. By aandetetafels. In die manier waarop 'n man met sy vrou praat, en die manier waarop 'n ma haar kind se naam sê. God se strategie teen die slang is gewone getrouheid in gewone huise.

Paulus sien dit in Timoteus se lewe. Hy skryf: “Ek herinner my die ongeveinsde geloof wat in jou is, wat eers in jou grootmoeder Loïs en in jou moeder Eunike gewoon het” (2 Timoteus 1:5). Drie geslagte. 'n Ouma, 'n ma, 'n seun. Geen tempel nie, geen titels nie. Net 'n geloof wat van een kombuistafel na die volgende oorgedra is.

Die bloedlyn wat nooit perfek was nie

Soos daar 'n bloedlyn was wat moes behoue bly vir die geboorte van Jesus, is daar in elke generasie 'n lyn van waarheid wat moet behoue bly. Maar voordat jy dink jy kwalifiseer nie, kyk wie in daardie bloedlyn staan.

Matteus begin sy evangelie met 'n geslagsregister, en hy doen iets wat Joodse geslagsregisters selde gedoen het: hy noem vroue. Tamar, wat haar skoonpa moes mislei om reg te kry. Ragab, 'n prostituut uit Jerigo. Rut, 'n Moabitiese buitestaander. En “die vrou van Uria” – Matteus noem nie eers Batseba se naam nie, net die man wat Dawid laat doodmaak het (Matteus 1:3-6).

Die lyn van die Messias is nie deur goed-genoeg mense bewaar nie. Dit is deur God bewaar, deur mense wat dikwels nie goed genoeg was nie. Die vraag “Is ek goed genoeg?” was nog nooit die toelatingseksamen nie.

Gaan 'n bietjie Citrusdal toe. Elke nawellemoen in daardie boorde het 'n merkwaardige stamboom. Die nawel het in die vroeë 1800's in Brasilië ontstaan as 'n mutasie op 'n enkele boom. Dit is pitloos. Dit kan nie self saad maak nie. Die enigste manier waarop daardie lyn al twee eeue lank oorleef, is dat iemand dit van boom tot boom oorent. Elke nawelboom is in 'n sekere sin 'n tak van daardie een eerste boom.

Die oorblyfsel van waarheid werk nie anders nie. Dit erf nie outomaties oor nie. Geloof is nie genetika nie. Dit word geënt – van hart tot hart, van ouer na kind, van geestelike vader na geestelike seun. 

Wanneer jou kinders nie luister nie

“Luister hy of sy ooit na my?” As dit jou vraag is, is jy in goeie geselskap.

Jesus het drie jaar lank sy lewe in twaalf mense gegiet. Hy het brode vermenigvuldig voor hulle oë, en toe hulle 'n paar uur later oor brood stry, vra Hy: “Verstaan julle nog nie?” (Markus 8:21). Op die belangrikste aand van sy lewe het hulle geslaap. Die een wat die hardste gesê het hy sal nooit wegloop nie, het Hom drie keer verloën.

Was Jesus 'n mislukte geestelike vader? Lees Handelinge 2. Dieselfde Petrus staan voor duisende mense en preek die evangelie. Die saad het gewerk. Dit het net onder die grond gewerk waar niemand dit kon sien nie.

Paulus het dit ook beleef. Hy skryf aan die Korintiërs: “Al het julle tienduisend opvoeders in Christus, het julle nie baie vaders nie” (1 Korintiërs 4:15) – en dieselfde gemeente het hom gekritiseer, sy gesag bevraagteken en ander leiers verkies. Aan die einde van sy lewe skryf hy: “By my eerste verdediging het niemand my bygestaan nie, maar almal het my verlaat” (2 Timoteus 4:16).

Dink ook aan die vader in Lukas 15. Sy jongste seun vra sy erfdeel – in effek: “Ek wens jy was dood.” Die ander seun bly by die huis, maar met 'n hart wat ver weg is. Was hy 'n slegte pa? Die storie meet hom nie aan hoe sy seuns reageer nie. Dit meet hom aan hoe hy gewag het, hoe hy gehardloop het, en hoe hy vir albei gesê het: “Alles wat myne is, is joune.”

Jou waarde as ouer, of as geestelike ouer, word nie bepaal deur wat jou kinders vandag met jou liefde doen nie. Paulus sê dit eenvoudig: “Ek het geplant, Apollos het natgegee, maar God het laat groei” (1 Korintiërs 3:6). Jy is verantwoordelik vir die saai. God is verantwoordelik vir die oes.

En laat ons nie moeg word om goed te doen nie, want op die regte tyd sal ons maai as ons nie verslap nie. (Galasiërs 6:9)

Maak jou roeping vas

Hoe staan 'n mens dan teen hierdie aanslag? Petrus – die einste een wat geval en weer opgestaan het – gee 'n antwoord:

Want wie hierdie dinge nie het nie, is blind, kortsigtig, en het vergeet dat hy van sy vorige sondes gereinig is. Daarom, broers, beywer julle des te meer om julle roeping en verkiesing vas te maak. (2 Petrus 1:9-10)

Lees vers 9 mooi. Die probleem van die mens wat vasval, is nie in die eerste plek swakheid nie. Dit is vergeetagtigheid. Hy het vergeet wie hy is en wat reeds aan hom gedoen is. Die saadoorlog word dikwels nie met 'n slag verloor nie, maar met 'n stadige vergeet.

Die Griekse woord vir “vas” is bebaios – vas, betroubaar, gewaarborg. In die handelstaal van daardie tyd is hierdie woordgroep gebruik vir die wettige waarborg by 'n koop: die bevestiging dat iets regtig aan jou behoort.

Dink aan 'n boer met 'n titelakte. Die grond is syne; dit staan by die akteskantoor. Maar as hy nooit ploeg, nooit plant en nooit die grense loop nie, sal die bure later wonder of daar regtig 'n eienaar is. Petrus sê nie: verdien jou roeping nie. Hy sê: bevestig dit. Leef dit op so 'n manier dat die eienaarskap sigbaar word – eerstens vir jouself.

En die akte self? Paulus sê: “Die genadegawes en die roeping van God is onberoulik” (Romeine 11:29). Die Griekse woord, ametamelēta, beteken letterlik “sonder spyt”. God het nie spyt oor sy roeping op jou lewe nie. Ook nie na hierdie week nie.

Stry die goeie stryd

Paulus skryf aan Timoteus, sy “ware kind in die geloof” (1 Timoteus 1:2) – 'n geestelike seun wat ook bang en skaam kon wees:

Hierdie opdrag gee ek aan jou, my kind Timoteus, volgens die profesieë wat vroeër oor jou uitgespreek is, sodat jy daardeur die goeie stryd kan stry. (1 Timoteus 1:18)

Let op die wapen. Timoteus moet nie stry met sy gevoelens oor homself nie, maar met die woorde wat God oor hom gespreek het. Die goeie stryd – tēn kalēn strateian, letterlik die edele veldtog – word gevoer deur te onthou.

Dis presies hoe Jesus in die woestyn geveg het. Op elke “As jy die Seun van God is” was sy antwoord: “Daar staan geskrywe.” Hy het nie met die vyand gedebatteer oor sy identiteit nie. Hy het teruggegaan na wat die Vader gesê het.

En dit is ook ons taak as ouers en geestelike ouers. Ons bid nie net vir ons kinders nie; ons spreek woorde oor hulle wat hulle eendag in hulle eie woestyn sal nodig hê. Wanneer jy vir jou kind sê: “Jy is gewens, jy is geliefd, ek sien God se hand op jou”, dan voer jy oorlog. Jy laai 'n wapen wat hy of sy oor tien jaar sal gebruik.

Seën

Aan Hom wat mag het om julle sonder struikel te bewaar en julle onberispelik voor sy heerlikheid te stel met groot vreugde – aan die enige wyse God, ons Verlosser, kom toe heerlikheid en majesteit, krag en mag, nou en tot in alle ewigheid. Amen. (Judas 24-25)